وصیت نامه ی خلبان شهید عباس بابایی

بسم الله الرحمن الرحیم.
 انالله و اناالیه راجعون.
 به خدا من از شهدا و خانواده های شهدا خجالت می کشم «وصیت نامه» بنویسم؛
حال سخنانم را برای خدا و در چند جمله ان شاءالله خلاصه می کنم:
 خدایا! مرگ مرا و فرزندان و همسرم را شهادت قرار بده.
 خدایا! همسر و فرزندانم را به تو می سپارم.
 خدایا! من در این دنیا چیزی ندارم، هرچه هست از آن توست.
 پدر و مادر عزیزم! ما خیلی به این انقلاب بدهکاریم...
عباس بابایی- 22/4/61، مطابق با 21 رمضان سال 1403 قمری.

لطیفه

شخصی با یک غاز در خیابان قدم می زد، شخص دیگری فریاد زد، با الاغ قدم نزن، یارو برگشت و گفت؛ مگر کوری؟ این غاز است، الاغ نیست، یارو گفت؛ روی سخن بنده با همان غاز بود!

یار من

هزار جهد بکردم که یار من باشی

 مراد بخش دل بی قرار من باشی
                            چراغ دیده شب زنده دار من باشی
                                 انیس خاطر امیدوار من باشی