روز سىامماه مبارک رمضان
اللَّهُمَّ اجْعَلْ صِیَامِی فِیهِ بِالشُّکْرِ
وَ الْقَبُولِ عَلَى مَا تَرْضَاهُ
وَ یَرْضَاهُ الرَّسُولُ
مُحْکَمَةً فُرُوعُهُ بِالْأُصُول
ِبِحَقِّ سَیِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِینَ
وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ
اى خدا در این روز روزه مرا با جزاى خیر و مقبول حضرتت قرار ده
که پسند حضرتت و پسند رسولت گردد
و فروع آن را بواسطه اصول آن محکم اساس گردان
به حق سید ما حضرت محمد (ص) و آل اطهارش
و ستایش خداى را که پروردگار عالمیان است
****
سلام بر تو اى ارزشمندترین اوقاتى که با ما همراه بودى و اى بهترین ماه در بین روزها و ساعات.
درود بر تو اى ماهى که در آن آرزوها بر آورده و نزدیک مىشوند و اعمال شایسته در آن فراوان است.
سلام بر تو دوستى که وقتى هستى، ارزش تو بسیار بالاست و آن هنگام که نیستى، فقدان تو درد آور است و نقطه امیدى هستى که جداییت بسیار رنج آفرین است.
درود بر تو مونسى که وقتى آمدى، با ما انس گرفتى و اسباب سرور و شادى گشتى و وقتى از کنار ما رفتى، در دل ما هراس انداختى و غمگینمان ساختى.
درود بر تو همسایه و همنشینى که در کنار تو قلبها نرم شد و گناهان کاهش یافت.
سلام بر تو یاورى که ما را علیه شیطان یارى نمودى و دوستى که راههاى احسان و نیکى را آسان فرمودى.
درود بر تو که چه فراوان است آزاد شدگان راه خدا در تو و چه خوشبخت است کسى که به خاطر تو، احترامت را نگه بدارد.
سلام بر تو که چقدر گناهان را مىپوشانى و انواع عیوب و زشتیها را مىزدایى.
درود بر تو که چقدر بر مجرمان، بخشش دارى و چه اندازه در دلهاى مؤمنان هیبت و عظمت دارى!
سلام بر تو ماهى که هیچ ایام دیگرى شایستگى رقابت با تو را ندارد.
سلام بر تو ماهى که از هر آفت و خطرى در امان و سلامتى.
درود بر تو ماهى که مصاحبت با تو کراهت ندارد و معاشرت با تو موجب مذمت نیست.
درود بر تو که برکات فراوان به ما رساندى و زنگار خطاها و گناهان را از ما شستى.
سلام بر تو که وداع با تو از روى دلتنگى نیست و ترک روزه تو به جهت خستگى و ملال نمىباشد.
سلام بر تو که قبل از فرا رسیدنت، مورد طلب ما هستى و پیش از فوتت، مورد حزن و اندوه ما.
درود بر تو که چه بسیار بلاها به خاطر تو از ما دور شد و چه بسیار از خیرات، بواسطه تو به ما رسید.
سلام بر تو و بر هر شب قدرى که بهتر از هزار ماه است.
درود بر تو که دیروز نسبت به تو چه بسیار حریص بودیم و فردا چه شوقى به تو داریم.
سلام بر تو و بر فضل تو که ما از آن محروم شدیم و برکات گذشتهات که از ما سلب گردید.
خداوندا ما اهل این ماهى هستیم که ما را بدان شرافت بخشیدى و با فضلت به ما توفیق درک آن را عطا فرمودى، در حالیکه شقاوت پیشگان نسبت به وقت گرانبهاى آن جاهل، و به خاطر شقاوتشان از فضل آن بى بهرهاند.
Peace be upon thee, O most noble of accompanying times! O best of months in
days and hours!
Peace be upon thee, month in which expectations come near and good works are
scattered about!
Peace be upon thee, comrade who is great in worth when found and who torments
through absence when lost, anticipated friend whose parting gives pain!
Peace be upon thee, familiar who brought comfort in coming, thus making happy,
who left loneliness in going, thus giving anguish!
Peace be upon thee, neighbor in whom hearts became tender and sins became
few!
Peace be upon thee, helper who aided against SATAN, companion who made
easy the paths of good-doing!
How many became freedmen of ALLAH within thee! How ج Peace be upon thee
happy those who observed the respect due to thee!
How many the sins thou erased! How many the kinds of faults ج Peace be upon thee
thou covered over!
How drawn out wert thou for the sinners! How awesome wert ج Peace be upon thee
thou in the hearts of the faithful!
Peace be upon thee, month with which no days compete!
Peace be upon thee, month which is peace in all affairs!
Peace be upon thee, thou whose companionship is not disliked, thou whose friendly
mixing is not blamed!
Peace be upon thee, just as thou hast entered upon us with blessings and cleansed
us of the defilement of offenses!
Thou art not bid farewell in annoyance nor is thy fasting left in ج Peace be upon thee
weariness!
Peace be upon thee, object of seeking before thy time, object of sorrow before thy
passing!
How much evil was turned away from us through thee! How ج Peace be upon thee
much good flowed upon us because of thee!
Peace be upon thee and upon the Night of Decree which is better than a thousand
months!
How much we craved thee yesterday! How intensely we shall ج Peace be upon thee
yearn for thee tomorrow!
Peace be upon thee and upon thy bounty which has now been made unlawful to us
and upon thy blessings gone by which have now been stripped away from us!
O ALLAH, we are the people of this month, Through it Thou hast ennobled us and
given us success because of Thy kindness, while the wretched are ignorant of its
time. Made unlawful to them is its bounty because of their wretchedness.
*****
پیشاپیش عید سعید فطر را بر همه شما مومنینو روزه داران تبریک و تهنیت مى گویم
دعاى روز بیست و نهم ماه مبارک رمضان
*****
پروردگارا، بر محمد و آل او درود فرست
و امورى را که اهتمام به آنها مشغولم مىکند کفایت فرما و مرا بکارى که فرداى قیامت از من درخواست مىکنى وادار کن و در ایام عمرم فراغتى بخش تا بکارى که براى آنم آفریدهاى بپردازم
و بى نیازم کن و به من روزى وسیع عطا فرما و عزت ببخش و گرفتار فکر و خود پسندى نکن
و به عبادت خالص مشغولم دار و عبادتم را با عجب و غرور باطل نکن
و کارهاى خیر براى مردم را بدست من اجراء کن و کار خیرم را با منت گذاردن ضایع و نابود نکن، و مرا به بالاترین زیورها و ارزشهاى اخلاق، آراسته کن. و مرا از فخر مصون دار.
O ALLAH, bless MUHAMMAD and his Household,
spare me the concerns which distract me, employ me in that about which Thou wilt
ask me tomorrow, and let me pass my days in that for which Thou hast created me!
Free me from need, expand Thy provision toward me, and tempt me not with
ingratitude! Exalt me and afflict me not with pride!
Make me worship Thee and corrupt not my worship with self-admiration!
Let good flow out from my hands upon the people and efface it not by my making
them feel obliged! Give me the highest moral traits and preserve me from vainglory!
*****
کریما!
دستان ندامتمان
را به سوی تو دراز می کنیم.
هرچند این ندیم قدیم (ندامت)
بهانه یی بیش نبوده است.
هم خطاپوشی، هم عفوپذیر
و این لطف کریمانه و کبریایی توست.
پس چگونه می توان «آن شد» که
«تو» می پسندی و چگونه می توان دشواریهای
زندگانی را آسان نمود تا آنسان تو را دریافت.
الهی!
تفضلی فرما تا «فضیلت»
شبهای قدرت را دریابیم
و بر بی مقداری خود؛ واقف گردیم.
دعای روز بیست و هشتم
اللَّهُمَّ وَفِّرْ حَظِّی فِیهِ مِنَ النَّوَافِلِ وَ أَکْرِمْنِی فِیهِ بِإِحْضَارِ الْمَسَائِلِوَ قَرِّبْ فِیهِ وَسِیلَتِی إِلَیْکَ مِنْ بَیْنِ الْوَسَائِلِ یَا مَنْ لاَ یَشْغَلُهُ إِلْحَاحُ الْمُلِحِّینَ
اى خدا در این روز به اعمال نافله و مستحبات مرا بهره وافر عطا فرما و به حاضر و آماده ساختن مسائل در حقم کرم فرما
و وسیله مرا بین وسایل و اسباب بسوى حضرتت نزدیک ساز اى خدایى که سماجت و الحاح بندگان تو را باز نخواهد داشت.
*****
وقتی اوج می گیری
آرام آرام از خواب برمی خیزی، با صدای دلنشین اذان که شهادت می دهد جز خدای تو خدایی نیست. آرامش عجیبی بر شهر شلوغ و پرهیاهو حاکم شده است، هیچ صدای مزاحمی نیست. صدای روح نواز اذان تو را به «حی علی الصلاه» به نماز می خواند.
برمی خیزی از بستر گرمت، قدم که به حیاط می گذاری خنکای نسیم بهاری تن و جانت را نوازش می دهد.
در کنار حوض می نشینی، مشتی از آب برمی داری دوباره آن را درحوض می ریزی بی اختیار به یاد سقای کربلا می افتی و آن مشتی آب که تالب آورد و فرو ریختش، اشک از گوشه چشمت جاری است و تو سعی می کنی با مشتی آب، ردپای اشک را بر روی گونه ات گم کنی.
خنکی آب تو را سرحال می آورد، احساس خوبی داری. نه! تو اکنون لبریز از احساس های خوبی. احساس سبکی و احساس پرواز. ترنم احساست از زبانت جاری است آنگاه که بر پاکترین انسان های عالم درود می فرستی. صدای مؤذن تو را همراهی می کند با ندای «حی علی خیرالعمل» و تو قدم هایت را تندتر بر می داری به سوی بهترین کارها. جانمازت را می گشایی، بوی عطرت عجب دل انگیز است. لحظه به لحظه به احساس سبکی و پروارت افزوده می شود، تکبیره الاحرام را که می گویی حس می کنی از زمین کنده شده ای، اوج گرفته ای. تو اکنون جاری در زمان شده ای. زمین و زمان محو تماشای گفتگوی تو با آن یگانه بی همتاست. آری این تو هستی که با خدایت سخن می گویی و این تو هستی که به خاک افتاده ای و سجده می کنی: «سبحان ربی الاعلی و بحمده». به این غرور خویش بباز، وقتی سر به سجده می نهی سر به آسمان سرفرازی می سایی. چنین غروری عجب لذت بخش و بهجت آفرین است.
وقتی اوج می گیری
آرام آرام از خواب برمی خیزی، با صدای دلنشین اذان که شهادت می دهد جز خدای تو خدایی نیست. آرامش عجیبی بر شهر شلوغ و پرهیاهو حاکم شده است، هیچ صدای مزاحمی نیست. صدای روح نواز اذان تو را به «حی علی الصلاه» به نماز می خواند.
برمی خیزی از بستر گرمت، قدم که به حیاط می گذاری خنکای نسیم بهاری تن و جانت را نوازش می دهد.
در کنار حوض می نشینی، مشتی از آب برمی داری دوباره آن را درحوض می ریزی بی اختیار به یاد سقای کربلا می افتی و آن مشتی آب که تالب آورد و فرو ریختش، اشک از گوشه چشمت جاری است و تو سعی می کنی با مشتی آب، ردپای اشک را بر روی گونه ات گم کنی.
خنکی آب تو را سرحال می آورد، احساس خوبی داری. نه! تو اکنون لبریز از احساس های خوبی. احساس سبکی و احساس پرواز. ترنم احساست از زبانت جاری است آنگاه که بر پاکترین انسان های عالم درود می فرستی. صدای مؤذن تو را همراهی می کند با ندای «حی علی خیرالعمل» و تو قدم هایت را تندتر بر می داری به سوی بهترین کارها. جانمازت را می گشایی، بوی عطرت عجب دل انگیز است. لحظه به لحظه به احساس سبکی و پروارت افزوده می شود، تکبیره الاحرام را که می گویی حس می کنی از زمین کنده شده ای، اوج گرفته ای. تو اکنون جاری در زمان شده ای. زمین و زمان محو تماشای گفتگوی تو با آن یگانه بی همتاست. آری این تو هستی که با خدایت سخن می گویی و این تو هستی که به خاک افتاده ای و سجده می کنی: «سبحان ربی الاعلی و بحمده». به این غرور خویش بباز، وقتی سر به سجده می نهی سر به آسمان سرفرازی می سایی. چنین غروری عجب لذت بخش و بهجت آفرین است.
آرام آرام از خواب برمی خیزی، با صدای دلنشین اذان که شهادت می دهد جز خدای تو خدایی نیست. آرامش عجیبی بر شهر شلوغ و پرهیاهو حاکم شده است، هیچ صدای مزاحمی نیست. صدای روح نواز اذان تو را به «حی علی الصلاه» به نماز می خواند.
برمی خیزی از بستر گرمت، قدم که به حیاط می گذاری خنکای نسیم بهاری تن و جانت را نوازش می دهد.
در کنار حوض می نشینی، مشتی از آب برمی داری دوباره آن را درحوض می ریزی بی اختیار به یاد سقای کربلا می افتی و آن مشتی آب که تالب آورد و فرو ریختش، اشک از گوشه چشمت جاری است و تو سعی می کنی با مشتی آب، ردپای اشک را بر روی گونه ات گم کنی.
خنکی آب تو را سرحال می آورد، احساس خوبی داری. نه! تو اکنون لبریز از احساس های خوبی. احساس سبکی و احساس پرواز. ترنم احساست از زبانت جاری است آنگاه که بر پاکترین انسان های عالم درود می فرستی. صدای مؤذن تو را همراهی می کند با ندای «حی علی خیرالعمل» و تو قدم هایت را تندتر بر می داری به سوی بهترین کارها. جانمازت را می گشایی، بوی عطرت عجب دل انگیز است. لحظه به لحظه به احساس سبکی و پروارت افزوده می شود، تکبیره الاحرام را که می گویی حس می کنی از زمین کنده شده ای، اوج گرفته ای. تو اکنون جاری در زمان شده ای. زمین و زمان محو تماشای گفتگوی تو با آن یگانه بی همتاست. آری این تو هستی که با خدایت سخن می گویی و این تو هستی که به خاک افتاده ای و سجده می کنی: «سبحان ربی الاعلی و بحمده». به این غرور خویش بباز، وقتی سر به سجده می نهی سر به آسمان سرفرازی می سایی. چنین غروری عجب لذت بخش و بهجت آفرین است.