امام لاله ها، حقیقتی همیشه زنده
روزی در نگاه مردمی مظلوم، مردی از نسل محمد«ص» پا به عرصه دیانت و سیاست گذاشت.
روایت ها بر این گونه بود که وی به سیاست و دیانت رنگی نوین بخشید. اقتدار و عظمت وی بر همگان روشن شد. زمانی که بر دل مردم جای گرفت اقتدارش را مانند علی«ع» و نگاهش را مثل محمد«ص» می دیدم.
فرزانگی و بزرگی اش عیان تر شد، زمانی که افسانه اش از دنیا فراتر نهاد و عالم را قبضه کرد.
این بازی زمانه نبود.
واقعیت عشق ها بود که در میان دلها به ثمر نشست.
باز سالها سپری شد.
حکومتی بر نگاه همین مرد شکل گرفت اما این بار نه از میان میزهای سیاست بلکه از میان دلهای عاشق.
چندی گذشت
جنگی درگرفت ولی باز این مرد بود که ایستادگی می کرد.
سخنانش روح و شوق شهادت می بخشید.
این را رزمندگان بهتر می دانند.
او که بود که اینگونه ماند
او چه اتفاقی بود که حیات تازه ای به این سرزمین بخشید.
او را پدر می دانم
پدری که نقش پدری اش را به خوبی ادا کرد.
رفیقی بود که به دلها حکومت می کرد
او میان عشق ها پل می زد و میان دلها پرواز می کرد
آنکه به قول پدرم
انتظار مهدی«عج» را برایمان معنا کرد
عطش دریای بی پایان نگاهش روانه بازار محبت شد.
سوختگان وصالش را به اوج رساند
کسانی که او را فهمیدند نگاهشان به زندگی عوض شد
ولی چه زود...
یک اتفاق سهمگین.
خداوند پدر را از ملت گرفت
و سوگ سیاهی بر قلبشان نشاند
حماسه های او همیشه بر دلهای مردم زنده است اما نسل نوین چگونه پیر جماران را بشناسند
از دلهای پدران یا از نگاه مادران؟ آیا به قدر کافی امام«ره» برای ما شناخته شده است؟
«آری خمینی یک حقیقت همیشه زنده است»
اوست که ایران و ایرانی را یک هویت بخشید.
خمینی«ره» دریای معرفت و عرفان و افسانه ای حقیقی است
او متعلق به همه دنیاست.