اللَّهُمَ‏

ارْزُقْنِی‏

فِیهِ فَضْلَ‏

لَیْلَةِ الْقَدْرِ

وَ صَیِّرْ أُمُورِی‏

فِیهِ مِنَ الْعُسْر

إِلَى الْیُسْرِوَ اقْبَلْ‏

مَعَاذِیرِی وَ حُطَّ عَنِّی‏

الذَّنْبَ وَ الْوِزْرَ یَا رَءُوفاً

بِعِبَادِهِ الصَّالِحِینَ‏

خدایا

در این روز

فضیلت لیلة القدر

را نصیب من گردان‏

و تمام‏امور و کارهاى‏

مشکل مرا آسان گردان

و عذرهایم بپذیر و وزر

و گناهم محو و نابود ساز

اى رءوف و مهربان در حق صالحان.

*****

پروردگارا، بر محمد و آل او درود فرست، و

ایمانم را به کاملترین درجه ایمان برسان‏

و یقینم را بهترین یقین قرار ده،

و فرجام نیتم را بهترین نیتها

بگردان و عملم را به بهترین‏

اعمال برسان.

پروردگارا،

با لطف خودت‏

نیتم را نیکو گردان،

و یقینم را با رحمت بى‏پایانت‏

از گزند انحراف، مصون دار، و با قدرت‏

بى انتهایت، هر عمل فاسدى که از من سر زده است‏

اصلاح فرما.

O ALLAH, bless MUHAMMAD and his Household, cause my faith to reach the most

perfect faith,

make my certainty the most excellent certainty, and take my intention to the best of

intentions and my works to the best of works!

O ALLAH, complete my intention through Thy gentleness, rectify my certainty through

what is with Thee, and set right what is corrupt in me through Thy power!

******

الهی!

«غفلت» تنها

بیداری من است

و «نادانی» تنها دانایی ام.
در غروب غریب تنهایی ام

و تنها حضور شیرین و شورانگیز تو

می تواند رستن را به همراه آورد.
کریما!

دستان ندامت

را به سوی تو دراز

می کنم. از تو می خواهم

تا گناهانم را بیامرزی و بر عیوبم

چشم پوشی، گفته هایم را بشنوی

و آرزوهایم را برآورده سازی!
پس سعی ام را با صفای

حضورت پذیرا باش و در عرفات

خویش، مرا به قله شناخت و معرفت برسان!

دعاى روز  بیست و ششم‏ماه مبارک رمضان

اللَّهُمَّ اجْعَلْ سَعْیِی فِیهِ مَشْکُوراً وَ ذَنْبِی فِیهِ مَغْفُوراً وَ عَمَلِی فِیهِ مَقْبُولاً وَ عَیْبِی فِیهِ مَسْتُوراً یَا أَسْمَعَ السَّامِعِینَ‏

خدایا  در این روز سعیم را (در راه طاعتت) بپذیر

 و گناهانم را در این روز ببخش‏

 و عملم را مقبول

و عیبم را مستور گردان‏

 اى بهترین شنواى دعاى خلق.

****

الهی؛

«تنهایم» اگرچه با «تن ها»یم.
بر من گران است با دیگران بودن و به یاد تو نبودن.
دیگران سوداگران بازار مکاره دنیایند و بردگانی خود فراموش کرده، من نیز دل به بردگی نفس خویش داده ام. پس دشمنی به «غیر» نیست که «خود» نیز می تواند خصم باشد و چه تلخ و گزنده است که انسان، دشمن خود باشد و خود را به دست خود به نیستی بکشاند.
پس هم مرا با دوستانت، آشنایی و دوستی ده و هم خویشتنم را خیرخواه خویش قرار ده.
و دشمن دشمنانت کن تا از بدیها به دور بمانم. همچنان که پیامبر رحمتت، چنین کرد.

‏اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مُحِبّاً لِأَوْلِیَائِکَ وَ مُعَادِیاً لِأَعْدَائِکَ مُسْتَنّاً بِسُنَّةِ خَاتَمِ أَنْبِیَائِکَ یَا عَاصِمَ قُلُوبِ النَّبِیِّینَ‏

اى خدا مرا در این روز محب دوستانت و عدو دشمنانت قرار ده و در راه و روش به طریقه و سنت خاتم پیغمبرانت بدار اى

عصمت بخش دلهاى پیغمبران.

******

مِنَّتُکَ ابْتِدَاءٌ وَ عَفْوُکَ تَفَضُّلٌ وَ عُقُوبَتُکَ عَدْلٌ وَ قَضَاؤُکَ خِیَرَةٌ

بخشش تو، ابتدایى است و گذشت تو از باب تفضل است و کیفرت عین عدل است و فرمانت، خیر و صلاح است.

Thy kindness is a new beginning, Thy pardon gratuitous bounty, Thy punishment

justice, Thy decree a choice for the best

إِنْ أَعْطَیْتَ لَمْ تَشُبْ عَطَاءَکَ بِمَنٍّ وَ إِنْ مَنَعْتَ لَمْ یَکُنْ مَنْعُکَ تَعَدِّیاً

If Thou bestowest, Thou stainest not Thy bestowal with obligation, and if Thou

withholdest, Thou withholdest not in transgression.

تو اگر چیزى ببخشى، همراه با منت نیست و اگر چیزى را ممنوع کنى، ظلم و ستم محسوب نمى‏شود.

*****

محبوبا!
زندگی زیباست و زیباتر آنگاه که فرمانبرداری تو کنیم. هر که فرمانبردار تو باشد، فرمانروای ملک و ملکوت است و هر کس عصیان و طغیان نمود، برده هوی و هوس است.
چه زیانکار است آنکه سرپیچی کند از فرمان تو، و گرفتارست آنکه تارک ترک بدیها باشد.
کسی که در قلمرو حاکمیت توست در امان خواهد ماند و آنکه این طاعت را نپذیرفت، از گزند هیچ آزاری در امان نخواهد ماند.
پس برای آسودگی از آزارهای دنیوی توفیقمان ده تا تنها فرمانبردار تو باشیم.